Biografie:
Joep Scholten werd op nieuwjaarsdag (1948) geboren in Doetinchem en bezocht daar de HBS. In plaats van schrijvend journalist werd hij artsenbezoeker en dompelde zich onder in de magische wereld van pillen en dokters. Een witte jas doet vreemde dingen met mensen. Joep, die van zijn leraren het predikaat erg speels kreeg opgeplakt, is elke dag weer verbijsterd.
En hij bleef schrijven. Aanvankelijk vooral over wielrennen. Jarenlang reed hij als amateur elk weekend criteria en klassiekers en deed dat tussen jongens die weldra de gouden periode van de Nederlandse wielersport zouden bepalen. Joep schreef er even deskundig als kritisch over. Ook de politiek nam hij op de korrel. Hij was niet te beroerd om een plaatselijke politieke partij te starten.
In 2000 verscheen zijn eerste roman Jongens voor onbepaalde tijd, een tragikomische sfeerschets over mannen die nooit volwassen worden.
In zijn nieuwe roman De vrouw met de Blauwe Bloemen brengt hij de laatste Balkanoorlog in beeld, evenals de nasleep bij het Joegoslavië-tribunaal.
De jonge Bosniër Zlatan Pierzic ziet als 10-jarig jongetje de voortekenen van een oorlog in aantocht. De vrouw die in zijn dorp voor dood op straat ligt terroriseert zijn gedachten. Als hij negentien is ontvlucht hij zijn land en vestigt zich in Nederland. Hij studeert er en voelt zich thuis. Maar in amper vijf jaar tijd ziet hij Nederland veranderen. Nederland wordt bang. Anders bang dan in een oorlogsgebied, weet Zlatan. Hij noemt het decadent bang. Hij stelt zichzelf en zijn nieuwe vaderland de vraag: 'Wanneer houdt slachtofferschap op, en hoeveel stappen ben je dan nog verwijderd van mede schuldig zijn?'
Documentaire fictie met een ontroerend en thrillerachtig slot.
In 2006 schreef Radio2 een verhalenwedstrijd uit in het kader van de jaarlijkse Top 2000. Een aantal verhalen van Joep werd voorgelezen door onder anderen Henk van Ulsen. Eén verhaal won die wedstrijd. Joep schreef korte verhalen voor een uitgave van Omroep Gelderland (Gelderse Geheimen) en de Gelderse ondernemersglossy KLASSE!
Op een reünie vertrouwt zijn oude leraar Nederlands hem toe: "Jij schrijft verdomd goed en leuk!" Waarop de auteur reageert met: "Zo'n mooi cijfer heb ik nog nooit gehad."
|
